وقتی نظامیان سلاحها را بر زمین میگذارند و وقتی که سیاستمدارها از سفرهای طولانیمدت و مذاکرههای خستهکننده به وطنشان برمیگردند، درست در زمانی که کارخانهها و پادگان را بازسازی میکنند، جنگ با شدت و قوت همچنان ادامه پیدا میکند.
وقتی همگان احساس میکنند
دوره صلح و آسودگی فرا رسیده است، مهمترین پادگانها کشور در حال
آمادهسازی نیروها برای جنگ بعدی است. هر گاه که میجنگیم، باید بدانیم،
سربازان و فرماندهان امروز، دیروز و جنگ قبلی، چه میکردهاند؟ آنها کجا
بودهاند؟ چه میآموختهاند؟ به دست چه کسی و برای چه سطحی از مطالبه و
مقابله آموزش میدیدهاند؟
وقتی کشورمان هر سیسال یکبار درگیر جنگ شده باشد، مهمترین محل تربیت
نیروهایی که در برابر دشمن باید بایستند، مدرسه است. ما در مدرسه میتوانیم
ابتداییترین و در عین حال اصلیترین قواعد جنگ را به شاگردانمان تعلیم
دهیم؛ این موارد عبارتاند از:
1. تعلیم و ترویج روحیه شجاعت در برابر دشمن؛
2. گسترش روحیه مقاومت در کودکان و نوجوانان؛
3. ایجاد تفکر دشمنشناسی و دشمنستیزی؛
4. ترویج روحیه توجه به قرآن و معارف اهل بیت در مقابله با کافران و دشمنان؛
5. ترویج و گسترش روحیه جنگاوری و رزمندگی به حد تناسب.
اگر در مدرسهها این موارد با تدبیر و دقت تعلیم داده شود، کشور در برابر
بسیاری از دشمنیها و بخش بزرگی از دشمنان از قشرهای گوناگون، ایمن
(واکسینه) میشود.
انبوهبودن مردم مقاوم و متحد ایرانزمین که یکصدا در برابر دو قدرت اتمی
جهان ایستادند و مقاومت کردند و از رهبر ملت و نظامیان حمایت کردند،
نشاندهنده یک تربیت فراگیر خردمندانه کلی در سطح ملی است: ایرانیان
بهخوبی و منسجم به خودآگاهی ملی و دینی رسیدهاند. بخشی از این روند
جامعهپذیری در نهاد مهم مدرسه رخ میدهد و وظیفه ما در مدرسه از این حیث
بسیار خطیر است.