اردیبهشت ماه بزرگ معلمِ ایران

از آن صبح شنبه لابه‌لای اسفند و رمضان، خیلی فرق کرده‌ایم. آن ساعت‌هایی که هر شب در خیابان مشغول نگهبانی و محافظت از ایرانمان هستیم، قبل از 9 اسفند، معمولاً روی زمین خانه در حال کش‌وقوس‌دادن دست‌وپایمان بودیم تا خستگی به در کنیم و از خوابیدنِ قبل از خوردن شام و دیدن فیلم فرار کنیم.شب قدر آنجا بودم که وسط دعا، بیخ گوش مردم، غرش بلند صدای پدافندها شروع شد و در عجیب‌ترین واکنش ممکن، هیچ‌کس حتی این پا به آن پا هم نشد! 10 قدمی همان‌جایی بودم که در روز قدس زدند. از همان لحظه که سوت بمب آمد، تا وقتی دود انفجار و ترکش‌های به هوا پرتاب‌شده‌اش بالا می‌رفت، من فقط بین جمعیت سر می‌چرخاندم تا با چشم‌هایم فیلم مستند این روزها را در ذهن بسازم و به‌خاطر بسپارم. کسی حواسش به بمب نبود، همه حواسشان به خدا بود و با او حرف می‌زدند؛ وقتی الله‌اکبر می‌گفتند. در آرام‌ترین حالتی که هر بنده می‌تواند خدا را عبادت کند.

ایست و بازرسی‌ها را که می‌زدند، تازه انگار مردم خدا را در جایی نزدیک‌تر پیدا کرده باشند! صف بسته بودند برای ثبت‌نام. ورق را به عقب بزن و عکس روی جلد را دوباره ببین! این امیرمحمد است، نظری، شهید امیرمحمد نظری؛ هنرجوی هنرستان هفتم تیر تهران بود و در ایست و بازرسی‌ها رفت پیش خدا.

واقعاً فرق کرده‌ایم، بزرگ‌تر شده‌ایم.

از 5 اردیبهشت 59 که شن‌های این کشور مأمور خدا شدند و پلشت‌های عالم را زمین‌گیر کردند، تا الان که دانه‌دانه این مردم بعد از بعثتشان مأمور شدند برای نابودی دشمنان خدا، راهی طولانی پیموده ‌شده است. پیمودن این راه معلم بزرگی می‌خواهد؛ معلمی که این همه آدم را مأمور خدا کند، بزرگشان کند و تربیتشان کند. این کار هنرِ بزرگ‌معلمِ ایران بوده؛ آقای خامنه‌ای شهید.

چقدر در روز معلم جایش خالی است! ویژه‌نامه ایران سرافراز این شماره را از دست ندهید. برایتان مفصل تعریف کرده‌ایم.