انگار صحنه زنده است! مثل عکس‌های قدیمی انقلاب که آدم‌ها جلوی بیگانه و دست‌نشانده بیگانه ایستادند تا سربلند باشیم! از 13 آبان 56 هم چند عکس دیدم که غیر از جنب سنی، با بقیه عکس‌ها هیچ تفاوتی نداشتند: با مشت‌های محکم گره‌کرده، کار ایران را جلو بردند.
راستش، از 9 اسفند 1404به بعد، مشت گره‌کرده دیگر فقط یک نماد نیست، یک عمر زندگی و یک دنیا آمال و آرزوی یک کشور است. همین مشت گرهخورده، انگار با تو حرف می‌زند و برایت کلاس تاریخ می‌گذارد؛ از ظلم‌هایی که در حق این کشور شدند و مردمانی که سر خم نکردند و محکم ایستادند. همین یک مشت، ماجرای تمام هشت ماه گذشت این کشور را، از جنگ رمضان به بعد، از سیر تا پیاز برایت تعریف می‌کند. بعضی دست‌ها که مشت می‌شوند، دیگر باز نمی‌شوند؛ مثل مشت آقای شهید ایران، مثل مشت دانش‌آموز ایرانی که از 13 آبان 56 تا همین امروز در خیابان‌های کشور فریاد می‌زند که هنوز هست و به بیگانه باج نمی‌دهد.
اما مشت شما فرق‌هایی دارد؛
مشت هنرجو خالی نیست. ما مشت خالی بلد نیستیم؛ مشتِ پُر از مهارت را بلدیم. ملتی هم که مشتش از مهارت پُر باشد، هیچ متجاوزی جرئت نمی‌کند به آن نگاه کند. ایران را آن‌قدر قوی می‌کنیم تا آن روز برسد.
آن مشتِ گرهخورده، امروز به دست ما رسیده است. ما همان مشت هستیم، با ابزارِ در دست و ایران در دل.