جان‌فدای ایران

اما امسال به یک‌باره دشمنان ایران، مثل گله گرگ‌های درنده به ما حمله‌ور شدند. صدای غرش جت‌های آمریکایی و صهیونیستی با انفجارهای مهیب بمب‌های چند تنی، آن همه زیبایی و آرامش را از ایران عزیزمان به سرقت برد. بمب‌ها لرزه بر اندام جوجه‌های تازه از تخم درآمده انداختند و خراش‌های عمیق بر تنه درختان و باغچه‌های پرگل بر جای گذاشتند. دود سیاه انفجارها آسمان آبی بهار را سیاه‌پوش کرد.

امسال بهار کشورمان عاشورایی شد. جا‌ی‌جای کشورمان کربلایی برپا شد. ایرانی‌ترین رهبر ایران، آیت‌الله سید علی حسینی خامنه‌ای، پدر معنوی مردم ایران، درست هنگام تلاوت قرآن در کنار خانواده، در خانه خود، با حمله هواپیماهای دشمن، ناجوانمردانه به شهادت رسید. درست در همان لحظه‌ها، مدرسه شجره طیبه در شهر «میناب»، توسط جت‌های آمریکایی و صهیونیستی بمباران شد و ده‌ها دانش‌آموز معصوم آن مدرسه به شهادت رسیدند. این گونه بود که چشمان یک ایران اشک‌بار شد و غمی سنگین و جانکاه و فراموش‌نشدنی در دل همگان برجای ماند.

در این بین ملت سربلند ایران بی‌کار ننشست. ابتدا سر به‌سوی آسمان بلند کرد و از خدای شهیدان کمک طلبید. سپس جوانان و نوجوانان، زن‌ها و مردها و بچه‌ها، خلاصه همه ایران، با غیرت و شجاعت مثال‌زدنی، با اتحادی باورنکردنی چون سیل در برابر دشمن جاری شدند. به پا خواستند و همگی جان‌فدای ایران شدند.

سربندهای سرخ و سبز یا حسین(ع) و یا زهرا(س) را به پیشانی بستند و در برابر دشمن، سخت و استوار ایستادند. خانه‌ها، کوچه‌ها و میدان‌های سراسر کشور همه سنگری سرسخت در برابر دشمن شدند. و چنین شد که دشمن را به زانو در آوردند. اولین بار در تاریخ در برابر ابرقدرت تا دندان مسلح ایستادند و شاخ ابر‌قدرتی‌اش را شکستند.

حالا در این روزها همه ایرانیان با رهبری، رهبر جوان و دوست‌داشتنی، آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای، هم‌قسم شده‌اند و قصد دارند تا پیروزی نهایی از پای ننشینند. مصمم هستند انتقام خون شهیدان و رهبر شهید را از دشمنان بگیرند. بی‌شک در این بین، نوجوانان قهرمانانی بی‌بدیل و حیرت‌انگیز خواهند بود.

به امید پیروزی نهایی و ظهور امام مهدی (عج)