ماشین برای اینکه حرکت کند نیاز به سوخت دارد. هواپیما برای اینکه پرواز کند سوخت لازم دارد. گوشی تلفن همراه برای اینکه بتواند به نیازهای کاربرش پاسخ دهد، پرشدن (شارژ) باتری میخواهد. اینها که ساخت دست بشرند، حتی خود انسان هم برای اینکه توانایی حرکتکردن داشته باشد، باید سوخت مورد نیاز بدنش را با غذا تأمین کند، وگرنه از پا میافتد.
حرکت بعضی وقتها در حد یک راهرفتن ساده است و بعضی وقتها در حد و اندازه یک پرواز طولانی. سؤال اصلی کجاست؟ اینجا که اگر یک ملت و شاید چند ملت بخواهند حرکت کنند، چه سوختی از عهده آن بر میآید؟ چطور میتوان انرژی این حرکت بزرگ را تأمین کرد تا با وجود هم مشکلات و سختیها، باز هم از پا نیفتد و بهسوی مقصد پیش برود. این منبع حتماً زمینی نیست. باید از جایی انرژی گرفت که تمام نشود و حتی هر لحظه انگیزه را بیشتر هم بکند. به نظر من این یک سؤال رازآلود است؛ یک فرمول و نسخ مهم.
ملت ایران وقتی به رهبری امام خمینی (قدس سره) حرکت انقلاب اسلامی را آغاز کرد، تا امروز که چهلوهشتمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی است، با وجود هم سختیها، حرکتش در مسیر انقلاب را ادامه داده است و استقامت کرده و خودش را به قلههای پیروزی نزدیک کرده است. آخرین نمونه از استقامت اعجابآور مردم ایران در جنگ 12 روزه بود؛ وقتی با شجاعت و فداکاری و اتحاد مقابل دشمن ایستادند. آنها برای کمک به بقیه و شرایط کشورشان، از هم سبقت میگرفتند. همین بود که دشمن مردم ایران، یعنی آمریکا و رژیم صهیونیستی را زمینگیر و ناامید کرد. به همین علت است که مردم ایران نماد و الگوی سایر ملتها شده است که چگونه متحول شوند و مقابل ظلم و شیطانها بایستند. مثل مقاومت و حرکت مردم فلسطین، یمن، لبنان و سوریه. این سوخت چگونه تأمینشده است؟ از راه ایمان به خدا و وعدههایش، و امید به پیروزی.
مردم ایران با این راز راهشان را شروع کردهاند و تنها با این منبع انرژی میتوانند این مسیر را به انتها برسانند؛ چیزی که دشمنان ما نمیخواهند داشته باشیم.