مورچه ریزه!

مورچه تو کوچه‌ها بود

به دنبال غذا بود

با این که خیلی ریز بود

زرنگ و تُند و تیز بود

حیوونکی تا غروب

کوچه رو گشت خوب خوب

تا زیر پای مردم

چی پیدا کرد؟ یه گندم

مارمولکه رو خاک‌ها

 نشسته بود تماشا

مورچه به گندم رسید

دونه رو آروم کشید

بالا و پایینش کرد

همچون و همچینش کرد

اون رو گذاشت رو شونه‌اش

تا ببره به لونه‌اش

دونه‌ی سفت و سنگین

قل زد و افتاد زمین

مورچه‌ی وزنه‌بردار

دل نبریدش از کار

کشیدش این‌ور اون‌ور

گندم رو برد روی سر

مارمولک بی‌صدا

یه‌هو پریدش از جا

داد زد و گفت: «پهلوون!

تو هستی مرد میدون!»

مورچه که فکر کار بود

فکر ببر بیار بود

با گندمش راه افتاد

امّا جوابش رو داد:

«فلفل نبین چه ریزه

بشکن ببین چه تیزه!»