جهان مهربان و معلم

علیرضا متولی  ۱۳۹۶/۱۲/۲۶
  فایلهای مرتبط
جهان مهربان و معلم
در تقویم اسفند ماه، روزی هست که برای ما حالتی نوستالژیک دارد و آن روز درختکاری است. این روز در تقویم بسیاری از کشورهای دنیا وجود دارد. قصد بازی با کلمات ندارم، اما می‌خواهم به این نکته اشاره‌ کنم که ما در واقع در این روز نهال می‌ کاریم به امید درخت شدن و درخت می‌ تواند زندگی خودمان و آیندگان را سرشار از خرمی و شادی کند. «کاشت» نهال به‌ شرط «داشت»، آن را به درخت تبدیل می‌کند. زمینِ بی ‌درخت زنده نمی‌ماند همان‌طور که زمینِ بی ‌انسان معنایی ندارد.

این‌ها را نوشتم تا بگویم، امروز نهال‌هایی را برای «داشت» به ما سپرده‌اند. داشت یعنی مراقبت برای رشد بهتر.
تنها وظیفه‌ ما به‌عنوان آموزگار این نیست که ذهن این نهال‌های دوست داشتنی را پر از اطلاعات و اعداد و حروف کنیم. ما وظیفه‌ داریم آن‌ها را برای زندگی بهتر در آینده بپرورانیم. ما می‌توانیم با معلم بودن و نه مدرس بودن زندگی را به آن‌ها بنمایانیم و آن‌ها را برای زندگی خوش آماده کنیم. سعادت این نهال‌هایی که به درخت تبدیل می‌شوند، فقط در استفاده از انبار محفوظاتی نیست که در ذهنشان می‌ریزیم؛ آن‌ها باید بتوانند از پس مشکلات روزافزونی که در آینده با آن‌ها روبه‌رو خواهند شد، برآیند.
نکند معلم‌های ضعیفی باشیم! نکند معلم‌های افسرده‌ای باشیم! نکند سختی زندگی خودمان را به رُخِشان بکشیم! آن‌ها نهال هستند و بعضی هم ضعیف‌تر از نهالِ درخت. شکننده‌اند. با نهال‌های ضعیف‌تر مهربان‌تر باشیم.
تا وقتی به آن‌ها درس‌های رسمی می‌آموزیم، مدرس هستیم، اما وقتی باغبانی می‌کنیم به معلم تبدیل می‌شویم. کار معلم فقط تدریس نیست، بلکه وظیفه‌ی حیات‌بخشی دارد. این کار سختی نیست. همان مهربان بودن شاید برای همه‌ی عمر یک دانش‌آموز بس باشد. همین‌که از رفتار معلم خود مهربانی را برای تمام زندگی‌اش به ارمغان ببرد، حیات زمین به سمت نیکی و تعالی پیش می‌رود.  در آیه‌ ۳۲ سوره‌ مبارک مائده آمده است: «وَ مَن اَحیاها فَکَاَنَّما اَحیاالنّاسِ جَمیعا»؛ اگر کسی یک نفر را حیات ببخشد، انگار همه‌ مردم را زنده کرده است.
واژه‌ حیات بخشی چه معنایی دارد، آیا جز زنده کردن دل و جان و اندیشه و رفتار می‌تواند معنایی داشته باشد؟ اگر در روز درختکاری نهالی کاشتیم، به داشت آن نیز بیندیشیم.
موضوع این داشت برای ما معلم‌ها، شاگردانی است که به ما سپرده شده‌اند؛ تا آینده بتواند محصولی «برداشت» کند که زمین را و جهان را مهربان‌تر و زیباتر کند.

 

 اندیشه معلمی، اسفند 96، آموزش ابتدایی

 

۱۱۲۰
کلیدواژه: سرمقاله,علیرضا متولی,جهان مهربان و معلم
نام را وارد کنید
ایمیل را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید