تمرین نقطه‌زنی؛ شاید از کودکی

دورانی بود که وقتی درِ حیاط خانه‌مان را که باز می‌کردیم، باغ‌های میوه و زمین‌های کشاورزی مقابلمان ظاهر می‌شدند؛ جویی از آب، برکه‌ای کوچک و سایه‌های سبز درختان که همه جا را زیبا کرده بودند. تابستان‌ها برای ما پر شور و نشاط بود؛ گرمای هوا، آسمانی بدون ابر و قلب‌هایی سرشار از هیجان و انرژی کودکانه. هر عصر کنار برکه جمع می‌شدیم تا بازی‌های مورد علاقه‌مان را انجام دهیم. یکی از این بازی‌ها گذاشتن تکه‌ای چوب یا یک کائوچوی فرسوده روی آب بود. سپس، به فاصله‌ای مناسب روی ماسه‌های داغ می‌ایستادیم و با سنگ‌های کوچک سعی می‌کردیم آن را هدف بگیریم. قهرمان روز کسی بود که سنگش دقیق‌تر به هدف برخورد می‌کرد.

با بزرگ‌تر‌شدن و ورود به نوجوانی، طبیعتاً این بازی‌ها جای خود را به ورزش‌هایی مانند فوتبال، والیبال و بسکتبال دادند. بسکتبال برای ما جذابیت ویژه‌ای داشت؛ محاسبه‌ زاویه‌ پرتاب، نیروی لازم و سرعت توپ تا رسیدن به حلقه، چالشی بود که هر بار اشتیاق خاصی در ما ایجاد می‌کرد. این بازی‌ها بعدها به خاطره تبدیل شدند، اما تأثیری عمیق بر ذهن ما گذاشتند.

سال‌ها بعد، وقتی خبر عملکرد بی‌نظیر موشک‌های نقطه‌زن ایرانی را شنیدم، خیلی خوش‌حال شدم. ناخواسته خاطره‌های بازی‌های کودکی و تمرین‌های هدف‌گیری دقیق به ذهنم آمد. سنگ‌هایی که با دقت روی هدف‌های کوچک رها می‌کردیم و توپ‌هایی که با تمرکز وارد حلقه می‌شدند، حالا در قالب فناوری پیشرفته خود را نمایان کرده بودند. تمام محاسبه‌های نیرو، شتاب اولیه و سرعتی که در دوران کودکی برای بازی‌هایمان تجربه می‌کردیم، امروز در طراحی و عملکرد این موشک‌ها دیده می‌شوند.

 

 

- مخاطبان گرامی؛ برای مشاهده متن کامل این مطلب به فایل PDF پایین همین صفحه مراجعه فرمایید.