عکس رهبر جدید

طرحی نو در اندازیم / اعظم لاریجانی

گاهی خوب است از منطقه‌ امن خود خارج شویم. منطقه‌ امنِ کلاس ما آنجاست که دانش‌آموزِ بااستعداد بیشتر مورد توجه است. منطقه‌ امن همان‌جاست که دانش‌آموزِ برخوردار از آموزش بهتری بهره‌مند است. منطقه‌ امن همان‌جاست که چشم خود را به‌روی نابرابری آموزشی در مناطق گوناگون کشور ببندیم. منطقه‌ امن همان‌جاست که کودکی را در کنار خیابان با کتابی در دست ببینیم، یا بگذریم یا چند ریالی کف دست او بگذاریم و از خودمان راضی باشیم. منطقه‌ی امن همان‌جاست که کودکان پرخاشگر را با نشاندن در دورترین نقطه‌ ممکن کلاس از سر باز کنیم. منطقه‌ امن همان‌جاست که کودکان آسیب‌پذیر را درک نکنیم.

این می‌تواند حکایتِ آن معلم بازنشسته‌ای باشد که کودکان کار را گرد می‌آورد و خواندن و نوشتن می‌آموزد تا به‌سهم خود گامی برای تحقق عدالت آموزشی بردارد. این حکایتِ آموزگار آن منطقه‌ مرزی است که با وجود امکانات محدود، راهی برای پاسخ‌گویی به نیازها و خواسته‌های دانش‌آموزانش پیدا می‌کند تا آن‌ها را توانمند سازد. این حکایتِ مسئولان آن مدرسه‌ غیرانتفاعی با امکانات فراوانش است که تصمیم می‌گیرند بخشی از امکانات خود را به مدرسه‌های دوردست اهدا کنند تا هم به دانش‌آموزانشان نوع‌دوستی و عدالت‌خواهی را بیاموزند و هم نشان دهند که سرنوشت هر کودکی در هر جایی برایشان اهمیت دارد.

اگر خود را نه‌فقط یک معلم که یک تغییر‌دهنده ببینیم، اگر باور کنیم همان‌طور که رشد تحصیلی دانش‌آموزان را بر عهده داریم، رشد اجتماعی و عاطفی کودکان هم وظیفه‌ ماست، راه سخت‌تری را انتخاب کرده‌ایم، ولی چشم‌انداز پایانی آن مسیر درخشان‌تر است. تمام دانش‌آموزان، اعم از برخوردار و غیربرخوردار، بااستعداد و بی‌استعداد، سالم و معلول، حتی آن‌ها که در یتیم‌خانه هستند، باید احساس کنند حمایت می‌شوند. مهم است که تمرکز خود را به دانش‌آموزانی معطوف کنیم که بیشترین کمبود را احساس می‌کنند. همچنان که مهم است آن که کمبودی هم ندارد، احساس تعلق و توجه کند.

 

طرحی نو در اندازیم